Geschiedenis van het Gooi

Het Gooi ('gouw') ook wel aangeduid als Gooiland, is een licht heuvelachtige Nederlandse landstreek in het zuidoosten van Noord-Holland met belangrijke beschermde natuurgebieden, authentieke dorpen en villabouw.

Het hoogste punt in het Gooi is de Tafelberg (36,4 m) halverwege Blaricum en Huizen. De Tafelberg- en Blaricummerheide worden door de Oude Naarderweg (een zandweg) van elkaar gescheiden. Ze vormen een van de meest geaccidenteerde heidevelden van het Gooi.
De schaapskooi in Blaricum is ook zeker een bezoek waard.

Er werd in het Gooi een dialect gesproken, het Goois, dat echter door de komst van de spoorlijnen en de omroep vrijwel verdwenen is.
De Gooise plaatsen zijn: Hilversum, Huizen, Bussum, Naarden, Laren en Blaricum.

Weesp, Wijdemeren en Eemnes worden soms ook tot het Gooi gerekend maar zijn dat historisch gezien niet. Ze worden tegenwoordig wel volwaardig betrokken bij de besluitvorming.

In zijn ruimste definitie beslaat het Gooi het gebied tussen de Utrechtse wateren Eem, en Vecht, maar alleen het Noord-Hollandse deel daarvan wordt het Gooi genoemd en meestal alleen het zanderige, hoger gelegen gedeelte daarvan: het bosrijke gebied dat de noordelijke uitloper vormt van de Utrechtse Heuvelrug.